فغفور ( faq - fur ) ا . پ . اسم عام پادشاهان چين . و لقب پادشاهان اشكانى . و نام جائى در چين كه ظرف چينى در آنجا مىسازند . و فغفور چينى : پادشاه چين . و ظرف چينى . فغفور ( foqfur ) و ( faqfur ) ا . ع . - مأخوذ از فارسى - لقب پادشاهان چين . فغفورى ( faq - furi ) ص . پ . منسوب بفغفور . و ظرف چينى . فغم ( faqm ) ا . ع . هر آنچه با زبان از بن و ميان دندانها بدر آرند . يق : كلوا الوغم و اطرحوا الفغم : بخوريد ريزه هاى طعام را و بدور بيندازيد هر آنچه در بن دندانها بود . فغم ( faqm ) م . ع . فغمه الطيب فغما و فغوما ( از باب فتح ) : مسدود كرد بوى خوش سوراخ بينى آن را . و فغمت الرائحة السدة : گشاد بوى خوش سدهء سوراخ بينى را . و فغم المراة : بوسه زد آن زن را . و فغم الجدى : شير خورد آن بزغاله . و فغم الورد : شكفت آن گل . فغم ( foqm ) و ( foqom ) ا . ع . تمام دهن و يا زنخ باريش . و اخذه بفغمه : در سختى و مشقت انداخت آن را . فغم ( faqam ) م . ع . فغم به فغما ( از باب سمع ) : شيفته گرديد به آن و آزمند وى شد . و فغم بالمكان : لازم گرفت آن جاى را و اقامت نمود در آن . فغم ( faqem ) ص . ع . آزمند و حريص . و مقيم شدهء در جاى . و كلب فغم : سگ آزمند . فغمة ( faqmat ) ا . ع . بوى . يق : وجدت فغمة الطيب . فغند ( faqand ) و ( feqand ) و ( foqand ) ا . پ . برجستگى . و رقص . و از جاى برجستگى مانند آهو . فغنشور ( faqancur ) و ( foqancur ) ا . پ . نام شهرى از ملك چين كه مردم آنجا بخوب صورتى و حسن و جمال مشهوراند . فغو ( faqv ) ا . ع . شكوفه و گل حنا . فغو ( faqv ) م . ع . فغا الشيئ فغوا ( از باب نصر ) : فاش و پراكنده شد آن چيز . و فغا الزرع : خشك گرديد آن كشت . فغواره ( foq - v re ) ص . پ . بت مانند ، و كسى را گويند كه از غايت دماغ و تكبر و غرور و نخوت و يا از كثرت ملال و اندوه و يا از بسيارى خجالت و شرمندگى ساكت باشد و حرف نزند . فغوم ( foqum ) م . ع . فغم فغما و فغوما . مر . فغم ( faqm ) . فغياز ( faqy z ) ا . پ . شاگردانه يعنى پولى كه علاوه بر اجرت استاد بطريق انعام بشاگرد وى دهند . و مژده و نويد . و عطا و انعام و بخشش . فغيازى ( faqy zi ) ا . پ . مژدگانى . و شاگردانگى . و صدقه . و زكات . و خيرات . فف ( fof ) ا . پ . پف و دم و نفس . و فف زدن : پف كردن و دميدن . فق ( faqq ) م . ع . فققتة فقا ( از باب فتح ) : گشادم آن را . فقء ( faq ' ) ا . ع . پوستى كه با بچه از رحم بيرون آيد . و پوست پارهء تنكى كه بر بينى بچه بود و دور ناكردنش در حال موجب هلاكت بچه گردد . و گوسبك و ياگو در زمين درشت كه در آن آب گرد آيد . و نام موضعى . فقء ( faq ' ) م . ع . فقا العين فقأ ( از باب فتح ) : بركند آن چشم را و كور كرد آن را . و فقا البثرة و نحوها : پاره كرد آن آبله و مانند آن را و بركند آن را . و فقا ناظريه : فرونشاند خشم و غضب او را . فقأة ( foqa'at ) ا . ع . پوست كه با بچه از رحم بيرون آيد . فقاح ( feq h ) ع . ج . فقحة . فقاح ( foqq h ) ا . ع . شكوفهء اذخر . و شكوفهء هر گياهى . و زن نيكو روى خوب صورت . و نام گياهى . فقاحة ( faq hat ) ا . ع . پنجهء دست . فقاحى ( foq hiyy ) ص . ع . جامهء گل رنگ . يق : ثوب فقاحى . فقاحية ( foq hiyyat ) ص . ع . حلة فقاحية : حلهء گل رنگ . فقاخ ( feq x ) م . ع . فقخة فقخا و فقاخا ( از باب فتح ) : زد او را ، و لا يكون الا على الرأس او شيئى اجوف . فقار ( faq r ) ا . ع . نام كوهى . و ج . فقارة ( faq rat ) . و ذو الفقار : شمشير عاص بن منبه كه در جنگ بدر كشته شد و آن شمشير بآنحضرت صلى اللّه عليه و آله رسيد و آن حضرت بعلى بن ابي طالب مرحمت فرمود . فقار ( feq r ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - هر يك از مهره‌هاى پشت از گردن تا كمر . فقارة ( faq rat ) ا . ع . استخوان پشت . ج : فقار ( faq r ) . فقارى ( feq ri ) ص . پ . منسوب بفقار . فقاس ( foq s ) ا . ع . بيمارى دربند - هاى اندام . فقاع ( foq ' ) و ( faq ' ) ص . ع . سرخ فام . يق : رجل فقاع ( بالفتح ) او فقاع ( بالضم ) . فقاع ( foq ' ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بوزه كه از برنج سازند . و آبجو و شرابى كه از جو سازند . و شرابى كه سكر نياورد . و شيشه . و حباب . و پياله . و كوزه . و نيز بمعنى شربت . و فقاع گشودن : آروغ زدن . و لاف زدن و نازيدن . فقاع ( faqq ' ) ص . ع . سخت پليد . يق : انه لفقاع .